Vakantie 2007, dag 17, maandag 30 juli

Dag 17: maandag 30 juli: Schoterzijl – Thuishaven

Motoruren: 2565-2572: 7

Weer: afwisselend buien met windvlagen maar toch ook wel felle zonnestralen.

’s Ochtends vroeg besluiten we al te gaan varen omdat we vandaag de thuishaven willen bereiken. Ik start de motor en terwijl ik naar voren loop om het mastje plat te gooien overleg ik nog even over hoe weg te varen,vooral omdat we nogal ingeklemd liggen tussen twee haaks op elkaar liggende boten en de wind aan het opsteken is van opzij met ”vieze” vlagen. Maar met wat heen en weer steken kunnen we er net uitkomen en vaar ik langzaam het sluisje in: dat is gelukt! Voorop worden de stootwillen binnengehaald en ondertussen heb ik het vage gevoel dat ik iets vergeet. Als ik bijna bij de brug over het sluisje ben weet ik het: HET MASTJE STAAT NOG OVEREIND!! Ik aarzel niet, schreeuw naar voren, gooi de motor in zijn vrij, tel tot drie en schakel vol in zijn achteruit. Toch voorkom ik niet dat het mastje tegen de brug knalt, het mastvoetje wordt ontzet en de mastpin finaal doorbuigt Mhhh, laat ik beschaafd zijn en alleen melden dat ik wat krachttermen gebruik die ik normaal niet zo heel snel in de mond neem……..De schade valt gelukkig mee: een mastje waar wat verf af is, de mastvoet die wat is verbogen en waar ook de (nieuwe) verf af is. Beide zijn gelukkig wel goed te herstellen. Alleen de mastpin is echt overleden. Nou ja, shit happens! Toch is dat niet de laatste rampspoed van de dag…..

 

Bij de sluis in Kuinre gaat het opnieuw niet helemaal goed. Na de haakse bocht is de sluis nog open voor ons zodat we er meteen in kunnen varen. Wel liggen we aan stuurboord, in de bocht dus en bij het aanleggen vergeten om niet te hard aan te trekken: bonk!  gevolg: een tikkie verf eraf. Kan er ook nog wel bij!  Maar ook dat is nog niet het einde….

home sweet home, bijna....
home sweet home, bijna….

Bij de Ronduitebrug moeten we even wachten in verband met de middagsluiting. Het remmingwerk vlakbij ligt vol aan bakboord dus ik besluit om dan maar stuurboord te proberen. Ik vaar erheen en merk dat we steeds langzamer gaan. Oeps: toch iets ondieper dan ik dacht! We liggen vast. Ik bedenk me geen seconde en begin achteruit te slaan om dezelfde weg terug te gaan. Dat helpt en net als ik denk: zo we zijn er weer uit hoor ik plots snoeihard het motoralarm afgaan en zie ik de oranje lamp oplichten en tegelijkertijd de meter van het koelwater in razend tempo voorbij de 90 gaan. Tuurlijk: vastliggen = geen water meer in de wierpot  = geen koeling = motor warm! Ik geef een gil naar voren en zie dat het remmingwerk dichtbij is. Ik stuur er op aan en als de lijn om de paal zit gaat direct de motor uit. Meteen open ik het luik en zie ik dat de wierpot totaal vol zit met modderige zooi! Snel geopend en alle prut eruit gewassen. De wierpot zelf is gelukkig niet stuk maar ik vrees dat de motor gaat beschadigen als ik niet snel de koeling er weer op krijg. Dus doorwerken: wierpot schoon, aanzuigbuis legen, hiertoe heb ik een stokje aan boord waardoor ik de prut naar beneden kan duwen, de wierpot weer snel dicht en de motor starten. Snel kijk ik naar de uitlaat: er komt eerst een golfje modderwater uit maar daarna geruststellend water. Ook het motoralarm gaat gelukkig al vrij snel weer uit. Ik laat de motor rustig even draaien en af koelen. ik hoop maar dat de impeller het heeft gehouden en dat de motor geen schade heeft.

 

Voorzichtig varen we verder onder de brug door als die weer open gaat en de temperatuur en motorgeluid worden streng bewaakt maar geven geen afwijkingen meer gelukkig. Ook de motor geeft zijn vertrouwde geluid al blijf ik de hele verdere dag alert op bijgeluiden. Na het sluisje in Zwartsluis ruiken we de thuishaven al bijna totdat……we in Hasselt aankomen waar we nog wat oude boten zien liggen die aan Hassailt hebben meegedaan. Dan valt mijn oog op een klipper met een spandoek: Neerlandia 100 jaar. Neerlandia? Dat is de boot en tevens huis van Joost, die ik nog ken uit de tijd dat ik in lelievletjes rondzwabberde. Ik maak een rondje en geef een hoornsignaal aan een iemand in een overall voorop. Het is inderdaad Joost (en Corine) We leggen even langszij aan om hun boot te bewonderen. Erg mooi zo’n klipper en helemaal als het ook nog je huis is. Na een goed uur gaan we dan toch echt naar de thuishaven en zit de vakantie er op. Wel nog ”even” wat spullen uitladen (wat heet…..)

 

Conclusie: onze eerste vaarvakantie was leuk maar het weer zat eigenlijk zwaar tegen. De Pok-pok heeft zich daarentegen wonderwel gedragen en geen echte gebreken gehad. De dame uit 1974 heeft zich uitstekend gehouden! Dit smaakt naar meer (als het weer dan maar wat meer meewerkt!!) De vakantie 2007 zit er op.

 

Vorige vaarpagina Volgende vaarpagina

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.